مصاحبه با کاوه آفاق خواننده گروه the ways

مصاحبه اختصاصی با کاوه آفاق خواننده گروه the ways

سوال : چند ماهی است که از پخش آلبوم “استرس″ گروه the ways میگذره ،و با توجه به آمار و ارقام بازدیدهای سایت ها و نظرات مردم و نحوه پخش کار که به صورت اینترنتی و رایگان بود و مدت زمان اندکی که از پخش آن میگذره، گفته میشه که آلبوم استرس گروه the ways تا به امروز پر طرفدارترین آلبوم راک فارسی در کشور بوده ، آیا خود شما از استقبال عمومی راضی بودید و این گفته ها در مورد اقبال عمومی به راک تا چه حد صحت داره ؟

کاوه آفاق : ممنونم از شما، بی پیرایه بگم که هرگز فکر نمیکردم نه تنها این آلبوم بلکه کلا موسیقی فخیم در سطح پاپ و راک ، دیگه توی کشورمون با اقبال عمومی مواجه بشه ، اما حرفم رو خودم از خودم پس گرفتم و از روزی که نحوه استقبال مردم رو به موسیقی های عمیق تر و فخیم تر دارم میبینم ، امیدم به عنوان یه موزیسین ، به آینده موسیقی کشورم یسیار بسیار بیشتر و بهتر شده . شرایط اجتماعی فعلی در مملکت و نوع تعاملات خانوادگی بوجود اومده میان مردم و گذاری که به سرعت از سنت به تجدد در کشور ما صورت گرفته ، داره فریاد میزنه که : آقایان و خانم های موزیسن !!! ما موسیقی خوب میخوایم !! ما فریاد اعتراض میخوایم !! ما فکر میخوایم !!! امیدوارم کاوه آفاق و the ways به عنوان عضو کوچکی از آندسته از موزیسن های کشور که خودشون رو موظف به تولید اندیشه پا به پای موسیقی میدونند ، از این به بعد بهتر از پیش عمل کنه و بازتاب فریاد نسل انتقالی فعلی بتونه بشه .

سوال : آیا واقعا از اسم آلبوم استرس راضی هستید و بیانگر تمام واقعیت های پیش پای شماست ؟

کاوه آفاق : این نام رو من برای آلبوم نگذاشتم . من و حامد قناد نوازنده باس گروه موافق بودیم که نام آلبوم خواب بازی گذاشته بشه ، علیرضا و ایمان نام های دیگری از جمله استرس رو پیشنهاد دادن و نهایتا نام آلبوم نامی که ایمان محمدی برگزید ، انتخاب شد ، اما حالا که فکرشو میکنم می بینم که چه اسم خوبی بوده و خدارو شکر که خواب بازی ما رو بچه ها رد کردند .(با خنده )

سوال : تصمیم گیری نهایی در مورد فعالیت های گروه با کدام یک از اعضاست ؟

کاوه آفاق : این فکر کنم ششمین یا هفتمین مصاحبه ایست که این سوال درش مطرح میشه ، مگه چه چیزی توی the ways نظر مردم رو مشغول کرده که همه همین سوال رو میپرسن؟ تیم ما خیلی ناهماهنگ بازی میکنه ؟ که همه دنبال مربیش می گردن ؟( با خنده )

سوال : نه !! هرگز ، نکته ای که جلب نظر میکنه اینه که کسی باورش نمیشه توی ایران بشه با این سرعت و هماهنگی کار گروهی انجام داد و خیلیها فکر می کنند که the ways فقط و فقط روی شونه های کاوه آفاق حرکت میکنه .

کاوه آفاق : خب نمی دونم چی بگم ؟ زمان همه چیز رو نشان خواهد داد ، هنوز یکسال و اندی از ظهور عمومی گروه ما میگذره و زمان زیادی تا انتهای راه داریم ، اگه اینجوری که شما گفتید بخواد باشه شک نکنید که گروه به زودی از هم خواهد پاشید ، و اگه گروه تونست باقی بمونه پس شک نکنید که همه بار ها به دوش یکنفر نبوده .

سوال : از این بحث بگذریم ، فکر کنم یکم ناراحت شدید. حتما برنامه ریزی خاصی برای آلبوم های آینده the ways انجام داده اید ،چقدر احتمال میدید که برای آلبوم بعدی قرار داد مناسبی بتونید ببندید و آیا در داخل قصد عرضه دارید و یا در خارج از کشور ؟

کاوه آفاق : بله ، تاحالا 3 پیشنهاد برای پخش رسمی آلبوم از 2 شرکت خارجی و یک داخلی داشتیم ولی هنوز به نتیجه رضایت بخش نرسیدیم.آلبوم قبلی هم اگر میخواستیم امکان پخش رسمیش بود اما گروه ترجیح داد ارزون خودشو نفروشه و کار رو هدیه وار سعی کردیم به گوش هموطنان عزیزمون برسونیم .

اینبار هم منتظر پیشنهاد متناسب با کیفیت کار هستیم و اگه امکانش پیش نیاد باز هم حاضریم که در اسفند ماه سال 1389 هدیه نوروزی به هواداران بدیم . ما تا به امروز خیلی چیزهارو با پول عوض نکردیم و تا به فردا هم نخواهیم کرد .

سوال : اولین تک آهنگ شما پس از عرضه آلبوم “استرس″ همین دیروز و با نام ” به باد ده !! ” وارد اینترنت شد و تک آهنگ بسیار متفاوتیست ، در باره این اثر میشه بیشتر توضیح بدید ؟

کاوه آفاق : این کار حاصل همکاری من و پویا ثابتی بوده . و شعر و آهنگش کار کاوه آفاق و تنظیمش با پویا ثابتی بوده ، نکته ای که داره تا به امروز طولانیترین کاری بوده که من ساختم و اینکه این اثر در آلبوم آینده گروه the ways با تنظیمی متفاوت از این عرضه خواهد شد و قرار بر این شد که تنظیم مجدد رو هم پویا ثابتی انجام بده . خیلی به این تک آهنگ امید دارم که بتونه کار موندگاری بشه ، جای داره که از خسرو صفری هم که در آهنگ به باد ده با من و پویا همکاری کرد و گیتار باس رو نواخت تشکر کنم . در آلبوم آینده مثل روال همیشگی نوازندگی تمام قطعات با خود اعضا the ways خواهد بود و به همین خاطر من این تک آهنگ رو فعلا جدای از گروهمون منتشر کردم .

سوال : سابقه نشون داده که خواننده های زیرزمینی پس از مجوز دار شدن پسرفت می کنن ، نظر شما چیه ؟

کاوه آفاق : نظر خاصی ندارم ولی به یاد ندارم تاحالا هیچیک از زیرزمینیهای معتبر و باسواد تونسته باشن مجوز بگیرن و اصولا اوندسته ای که خطری برای کسی ندارن چون بینش و آگاهی کافی برای خطرناک بودن رو ندارن تونستن مجوز بگیرن و قاعدتا این عزیزان تاریخ مصرف دارن و یا به سر اومدن و یا به زودی به سر خواهند اومد ، من به یاد ندارم مثلا فریدون فروغی ، کیوسک، اوهام ، minus 1 ، عبدی بهروانفر ، و عزیزانی از این قبیل تاحالا مجوزی برای روی زمین داشته باشند .

سوال : هرچه جلو میرویم صدایت امضادارتر و کاراکتر دارتر میشود ….

کاوه آفاق : خوب الان باید چی بگم ؟ این سوال بود ؟ ممنون !! واقعا چی باید بگم ؟ (با خنده )

سوال : بعضی از آهنگاتون مارو به فضای سیاسی میبره ، شما چه توضیحی دارید ؟ آیا این اتفاق عمدی است یا سهوی؟

کاوه آفاق : کلا شما از هر متنی میتونید تاویل سیاسی انجام بدید ، همین الان من میتونم لیلی و مجنون نظامی رو باز کنم و هر جاییش رو که شما انتخاب کردید بخونم و با ذهن سیاست زده برای شما از درونش متن سیاسی بکشم بیرون ، این در مورد آثار هر گروه موسیقی از جمله the ways هم صادقه . نتیجتاً گاهی عمدیست و گاهی سهوی . اما اصولا از سیاست گفتن ساده ترین و سطحی ترین نوع خلق آثار هنریست چون بسیار موضوع دم دستی و قابل عرضه ایست و کلا من آهنگامون رو اجتماعی میدونم نه سیاسی و اصولا از هنرمند سیاست زده خوشم نمیاد چون بسیار راه آسانی رو برای خلق انتخاب کرده ، ارایه چند کار محدود قابل پذیرشه اما اوندسته از کسانی که تمامی کارهاشون بوی سیاست میده نشون میدن که آدم های تک بُعدی هستند و از میان تمامی ابعاد هنر ساده ترین و راحت ترین راه رو هم برای طرح نامشون انتخاب کرده اند ، از سیاست نالیدن بسیار ساده است چون همیشه موضوعی برای گِله هست ، و به سرعت هم تورو مشهور میکنه اما مهم اینه که بتونی از همه ابعاد زندگی از عشق ، از فلسفه ، از هنر، از اجتماع ، و غیره سخن بگی و حالا این میون هم سیاست به عنوان یکی از ابعاد زندگی میتونه بخشی در شـآن خودش رو به خودش اختصاص بده . و ما هم طبق همین قاعده بخشی در حد معقول از کارهامون به نالیدن از جهان سیاسی تعلق داره .

سوال : ممکن است روزی به خاطر فضای بسته موزیک در خارج از ایران فعالیتتون رو ادامه بدید ؟

کاوه آفاق : بله ممکنه . آرزو میکنم که تا ابد توی کوچه های ایران قدم بزنم چون ایده ، عشق و انرژی خلق اثر ، توی این کوچه ها و لای برگ درختای چنار خیابون ولیعصر خوابیده ، اما زندگی بالا پایین زیاد داره و امیدوارم که بالا پایینش مارو از کشورمون نَرونه !!

در پایان ممنونم از شما




نقد آلبوم استرس گروه the ways از music 360

آلبوم استرس کاری از گروه The Ways مدتی پیش بصورت اینترنتی و رایگان منتشر شد. این عمل کمتر در بین گروه های راک ایرانی رخ می دهد و اکثرا پس از فروش آلبوم های خود از طرق مختلف آن را برای دانلود در وبسایت های اینترنتی قرار می دهند و برخی نیز اصلا این کار را نمی کنند، به همین دلیل آلبوم های بسیاری از موزیسین های زیرزمینی بخصوص سبک های راک ، بلوز و... را ایرانیان داخل کشور هیچگاه گوش نداده اند.


آلبوم جدید گروه The Ways که قرار بود نامش "خواب بازی" باشد و در لحظات آخر به استرس تغییر نام داد حاصل استرسی است که بر یک گروه زیرزمینی وارد شده است. استرس های حاصل از کارهای زیرزمینی و عدم دریافت مجوز و فعالیت رسمی و مشکلاتی دیگر که معمولا باندهای راک ایرانی با آن دست و پنجه نرم می کنند.
"استرس" یکی از متفاوت ترین و پر انرژی ترین آلبوم های راک سال 88 است که در واپسین روزهای سال 88 منتشر شد. پیش از این در سال 88 آلبوم های راک دیگری بصورت رسمی و غیر رسمی منتشر شده بود اما به جرات می توان گفت The Ways از همه آنها یک پله بالاتر است.


پیش درآمد : موسیقی گروه موسیقی متفاوتی است. پر انرژی است و با دیگر کارهای ایرانی فرق دارد. موسیقی گروه عامه پسندتر از موسیقی سایر باند های ایرانیست و همین موسیقی ساده اما متفاوت گروه موجب می شود تا اقشار مختلفی کارهای گروه را بپسندند. فضای حاکم بر آلبوم با تمام انرژی مثبت گروه تا حدودی غمگین و غم آلود است. این نکته از روی موسیقی و ترانه ها کاملا مشهود است. از طرفی دیگر آلبوم استرس یک آلبوم بازاری نیست و پیش از اینکه به منافع مالی و معنوی خویش بیندیشند به سلیقه مخاطب توجه کرده اند و تمام شرافت و آبرویشان را برای این اثر صرف کرده اند. استرس یک آلبوم بازاری نیست چون اگر بود باید ریتم ها و افکت های دیجیتالی را بردوش می کشید و ترانه های کم ارزش ، بی معنا و مفهوم رایج را ارایه می کرد. اما با اینکه بازاری نیست مورد توجه سلایق مختلف مردم قرار گرفته است و شاید اگر بصورت رسمی منتشر می شد یکی از پرفروش ترین آلبوم ها می بود. به قول یکی از دوستان ، کارهای The Ways جلوتر از موسیقی ایران است و اگر امروز دیده نشود قطعا در آینده نه چندان دور بسیار خوب دیده خواهد شد ، یعنی کارهای گروه در آینده حرف های بیشتری برای زدن دارند و بیشتر مورد توجه قرار خواهند گرفت. به زبان دیگر آلبوم "استرس" پای بند به زمان انتشارش نیست و به نوعی همیشه و همه جا تازه و نو است.


موسیقی : همانطور که پیش از این نیز ذکر شد ، موسیقی آلبوم "استرس" یک موسیقی معمولی نیست. برای تهیه این موسیقی تلاش بسیاری شده است و تا به اینجا رسیده است. استرس در طی 2 سال تهیه شده است هر چند برخی قطعات آن مانند اتاق آبی سال ها پیش تهیه شده بود. از 11 قطعه موجود در آلبوم 6 قطعه پیش از این نیز بصورت تک آهنگ منتشر شده بود. قطعه اول با عنوان "کابوس" یک قطعه بی کلام است (Instrumental) که شاید مناسب برای قطعه اول نباشد. این قطعه می توانست به عنوان قطعه پایانی کار بیشتر مورد توجه قرار گیرد. با توجه به زمان کوتاه قطعه و فضای موسیقیایی آن زیاد مناسب تراک اول بودن نیست. با توجه به این که قطعه یازدهم آلبوم با عنوان مرگ شاعر نیست با مطلع "دیگه شعری نیست" به پایان می رسد بد نبود این قطعه بی کلام را پس از این قطعه قرار می دادند. موسیقی سایر قطعات و ترتیب قرار گرفتن قطعات بسیار مناسب است. حتی قطعه دوم با عنوان "خواب بازی" چه بهتر که قطعه اول این البوم بود چون معمولا موزیسین ها صبر می کنند در قطعه اول فضای کلی آلبوم را به شنونده القا کنند و از سوی دیگر قطعه اول را طوری تهیه می کنند که مورد پسند شنونده واقع شد و او را ترغیب کند تا سایر قطعات آلبوم را نیز گوش کند. البته این از ویژگی موسیقیایی آلبوم های بازاری است که همانطور که گفتم آلبوم گروه The Ways یک آلبوم بازاری نیست. در میان قطعات آلبوم قطعه دوم (خواب بازی) و قطعه هفتم (شهر من کو؟) و قطعه هشتم (تهران) با دیگر قطعات از نظر موسیقی و فضا متفاوت هستند. "خواب بازی" از آن جهت که نوع نواخت گیتار و ریتم آن متفاوت است. "شهر من کو" و "تهران" را نیز می توان از نظر سبکی متفاوت تر دانست. به زبان ساده می توان گفت کمی چاشنی راکشان بیشتر است.
قطعه "سوت و کور" با نواخت بسیار پر احساس امیر بالا نژاد بدون شک یکی از بهترین و تاثیر گذارترین قطعات آلبوم است. در این قطعه امیر بالا نژاد به عنوان نوازنده مهمان بصورت بداهه به نواخت "سوت" می پردازد به این معنا که هیچ سیر از پیش تعیین شده ای برای این سوت وجود ندارد و نواخت سود از پیش تمرین نشده است. با این همه ریتم سوت و ملودی موسیقی بسیار صحیح تنظیم شده است ، بخصوص در بخش پایانی که سوت و موسیقی با صدای کاوه آفاق همراه می شوند.
"برنده های فردا" که یکی از معدود قطعات "درامز محور" گروه است. موسیقی کار ساخت حامد قناد یکی از اعضای باند است و تنها قطعه ی آلبوم گروه است که بصورت دو صدایی اجرا شده است. بخش پایانی را نیز ایمان محمدی ساخته است و یک اثر کاملا ترکیبی است. در آلبوم بعدی گروه قرار است صدای حامد قناد را بیشتر بشنوید.
قطعه "تهران" یکی از قدیمی ترین کارهای راک فارسی است یعنی زمانی که هنوز این همه گروه و باند راک وجود نداشت این قطعه در اینترنت منتشر شده بود و بسیار مورد توجه قرار گرفت. در بخش ترانه بیشتر در مورد این قطعه صحبت خواهد شد.
"اتاق آبی" همان آهنگ معروفیست که The Ways با آن بین مردم جا افتاد. مردم در سنین مختلف با این قطعه با موسیقی کوتاه و ملایم آن ارتباط برقرار کردند. این قطعه در سال 81 ساخته شده است با این وجود این روزها منتشر شده است. این نشانگر همان ویژگی پای بند زمان نبودن است. مگر این نیست که این قطعه هنوز برای همه تازگی دارد؟

ترانه و شعر : شعرها و ترانه های گروه سروده های اعضای گروه است. گویش کلی گروه "اعتراض" است. از همان قطعه "خواب بازی" حساب کنید تا قطعه "مرگ شاعر" همگی گویش اعتراضی گروه است. هرچند قطعات عاشقانه نیز در میان قطعات مشاهده می شود.
ترانه قطعه "شهر من کو؟" که یک ترانه ضد جنگ بود و به اشتباه با یک موضوع دیگر درگیر شد و در لیست ممنوعه شبکه های ماهواره ای قرار گرفت. اعتراض در این قطعه موج می زند.
در قطعه "برنده های فردا" نیز باز همان حس اعتراضی بودن ترانه موج می زند. ترانه این قطعه با مطلع "برنده های فردا ، بازنده های دیروز" با آن معنی و مفهوم خاص خود بسیار جلب توجه می کند. به نظر شما چه کسانی می توانند برنده ی فردا و بازنده دیروز بوده باشند؟ خوب مسلما راکرهای زیرزمینی ایرانی بهترین مثال برای این گزینه است.
در مورد قطعه "تهران" هیچ چیز بهتر از صحبت های شخص کاوه آفاق پیرامون این قطعه نیست که می گوید "حاصل یک عمر پیاده روی از سرپل تجریش تا ونک بود ، برای چندصدمین بار در این شاهراه شهر، تصاویری آزار دهنده می دیدم؛ آرام و ایمن در زیر پوستۀ شهر ، گاهی هم حتی با فریاد : هنوز نان بر سر سفره های بسیاری از همشهریان، با معاملۀ پایاپای ِ تــَن در برابر غـذا می آید . رویت این تصاویر، جرقۀ روایت ترانۀ تهران شد."
و ترانه "لمپن پارتی" حاصل همان "استرس" است. باز هم از سخنان شخص کاوه آفاق در این زمینه اکتفا می کنیم که می گوید "حاصل فشارهایی است که بر زندگی خصوصی تمام ما، همیشه اعمال شده و می شود ، شما و ما ،همه ، هماره ، زیر ذره بین می زیسته ایم، این ترانه دریچۀ تخلیه ای بود برای روح نفرت زدۀ بسیاری از ما ، شرحی از اخلاقیات حائل بر ما ، از جامعه ای که همیشه دوستش داشته ایم و همیشه دوستداران واقعیش را پس زد."
و به عنوان آخرین قطعه آلبوم ، مرگ شاعر انتخاب شده است. و با این مطلع به پایان می رسد که "دیگه شعری نیست" و آیا واقعا شعری نیست؟!

/ 0 نظر / 23 بازدید